На вушы вешаць манку -
ужо ня той завод!
Мяне страляў уранку
са стрэльбаў цэлы ўзвод.
За што мне лёс мой бедны
і сумны, як сьляза? -
Ня тое, каб ня ведаў,
ды нельга расказаць.

Мой камандзір мяне аберагаў,
Ды нехта на расстрэле настаяў.
І ўзвод выдатна выканаў загад,
Ды быў адзін, які там не страляў.

Мой лёс ліхі блукае
даўно наперакос.
Аднойчы языка я
здабыў, ды не данёс.
І асабіст Суэцін,
такі нястомны сам,
Яшчэ тады прыкмеціў
і нават запісаў.

Ён выцягнуў затым і прывалок
Падколаты, падшыты матэр’ял.
Ніхто зрабіць нічога ўжо ня змог.
Не, змог адзін, які там не страляў.

Рука махнула ў прорву
зь бязглуздым гукам «Плі!»
І залп мне выдаў пропуск
на цёмны бок зямлі.
Ды чую: «Дыша, сьцерва!
Нясіце да ўрача.
Па два разы расстрэльваць -
статуты парушаць».

А ўрач пасьля ўсё цмокаў языком
І зьдзіўлена мне кулі выдаляў.
А я ў трызьненьні гутарыў цішком
З тым хлапчуком, які там не страляў.

Я раны, як сабака,
лізаў, а не лячыў.
У шпіталях аднак я
па ўвазе не тужыў.
Увесь быў закаханы
ў мяне жаночы пол:
«Эй, ты, недастраляны!
Паўзі-давай на ўкол!»

У Крыме ўжо геройстваваў наш полк.
І я туды глюкозу пасылаў,
Каб саладзейшым быў хаця б глыток -
Каму? - Таму, які там не страляў.

Я піў чаёк са сподка,
са спірцікам бываў.
Не замараўшы зводкі,
я ўсё ж даваяваў.
У полк свой прызначалі.
«Ваюй! - сказаў маёр. -
А што не дастралялі, -
то ўжо ж каму ў дакор?»

Быў рады я ды, сеўшы пры сьцяне,
Бялугай выў і лёс свой праклінаў.
Нямецкі снайпер, стрэльнуўшы ў мяне,
Забіў таго, які там не страляў.