Զառիթափի երկայնքով, հենց պռունկով անդունդի.
Մտրակի ւրակ շառաչուն իմ նժույգներն են թռչում...
Օդն ինչ-որ չի հերիքում, քամի ու մուժ եմ շնչում. -
Անկման հրճվանքն է աճում, կորչո՜ւմ եմ, կորչո՛ւմ։

Մի քիչ դանդաղ, նժուգնե՚ր իմ, ՚մի քրչ կամաց.
Մի՛ ենթարկվեք կամքին դուք պիրկ խարագանի։
Այս ինչ ձիեր բաժին ընկան ինձ քմահաճ -
Կյանքս կիսատ մնաց, երազս չեմ վերջացնի։

Ես ձիերիս կջրեմ, քառյակս կավարտեմ -
Վերջնագծում գեթ մի պահ, մի ակնթարթ կկանգնեմ...

Կկորչե՛մ ես, ոնց փետուր՝ հողմն ինձ ափից կտանի.
Ու սահնակն ինձ քարշ կւրա մի օր վաղ առավոտյան:
Նժույգնե՛ր իմ, դուք անցեք թեթեւ, հանդարւր մի վարգի.
Քի՜չ էլ ձգեք իմ ճամփան՝ մինչ վերջնական հանգրվան։

Մի քիչ դանդաղ, նժուգնե՚ր իմ, ՚մի քրչ կամաց.
Ուղեցույց չէ ձեզ շարժումը խարազանի։
Բայց ինձ ձիեր բաժին քնկան շաւր քմահաճ, -
Կյանքս կիսատ մնաց, երազս չեմ վերջացնի։

Ես ձիերիս կջրեմ, քառյակս կավարտեմ -
Վերջնագծում գեթ մի պահ, մի ակնթարթ կկանգնեմ...

Հասանք, չկա՛ ուշացում Ասւրծու մուր հյուր գնալիս, -
էլ չար ձայնով թո՛ղ չերգեն հրեշւղակներր այնտեղ։
Թե՛ այղ գանգակն է հոգնել անվերջ իր հեձկլւքւանքից.
Թե այդ ես եմ ձիերին ճչում պետք չէ շտապել:

Մի քիչ դանդաղ, նժուգներ իմ, մի քիչ կամաց.
Ադաչում եմ պետք չէ արրեն սուրալ մեկեն։
Այս ինչ ձիեր բաժին րնկաե ինձ քմահաճ...
Թե կյանք չունեմ արդեն, գեթ երգս վերջացնեմ։

Ես ձիերիս կջրեմ, քառյակս կավարտեմ -
Վերջնագծում գեթ մի պահ, մի ակնթարթ կկանգնեմ...